A.scott ★

เสียงกรี๊ดดังลั่นทั่วฮอลล์ เมื่อคอนเสิร์ตใหญ่ครั้งแรกในประเทศไต้หวันของห้าหนุ่มที่ฮอตที่สุดในตอนนี้สิ้นสุดลง สาวหน้าหมวยจำนวนมากลุกขึ้นยืนเม้าท์กับเพื่อนบ้าง บางคนถึงกับกลั้นน้ำตาด้วยความซาบซึ้งใจไว้ไม่อยู่ หรือบางคนก็เดินไปถ่ายรูปกระจุกกระจิกอยู่ด้านล่างเวทีเป็นที่ระลึก โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีกันบ่อยๆ . . . ไม่ว่าจะแฟนคลับ หรือ ศิลปินเองก็ตาม

ภายในห้องแต่งตัวด้านหลังเวที ทีมงานและทีมแด๊นซ์เซอร์ต่างเข้ามาแสดงความยินดีที่คอนเสิร์ตใหญ่ก็ได้ประสบความสำเร็จผ่านไปด้วยดีอีกประเทศแล้ว ถึงแม้จะเหนื่อยกันมาเป็นเวลานานแค่ไหนแต่แค่เสียงกรี๊ดและกำลังใจต่างๆจากแฟนเพลง ก็ไม่ยากเลยที่จะหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง

ผ้าขนผนูสีขาวถูกยื่นออกมาให้กับลีดเดอร์ของวงที่เปียกซกไปด้วยเหงื่อหรือน้ำที่สาดเล่นกันก็ไม่แน่ใจ อนยูเงยหน้ามองเจ้าของมือขาวๆที่ยื่นผ้ามาให้ เจ้าตัวยังคงยืนซับน้ำออกจากใบหน้าสวย แต่คีย์ก็ไม่ได้เร่งให้คนเป็นพี่รีบรับผ้าไปแต่อย่างใด อนยูมองตามมือขาวก่อนจะยอมรับผ้าผืนนั้นมาจากร่างบางเมื่อคีย์หันหน้ามาสบตา

อนยูเพียงแค่กางผ้าขนหนูสีขาวออกแล้ววางทับคลุมหัวของตัวเอง ไม่ลืมที่จะพึมพำเบาๆขอบคุณน้ำใจของร่างบาง

“เป็นอะไรของพี่น่ะ?”

“............”

ร่างสูงยังคงเงียบจนคีย์รู้สึกผิดสังเกต ฝ่ามือเล็กแตะลงไปที่ต้นคอหนาเพื่อเรียกสติคนเป็นพี่ แต่อนยูกลับขยับตัวหนีมือซะอย่างนั้น ร่างบางเงียบอยู่อึดใจ ก่อนจะดึงผ้าขนหนูสีขาวสะอาดให้ออกจากศีรษะของอนยูจนผมสีน้ำตาลปลิวตามแรงดึง

“อ้ะ”

“พี่อนยูเป็นอะไร...นี่!”

ร่างสูงตั้งท่าจะลุกขึ้นจากโซฟา แต่มือบางกลับฉุดไว้ได้ทันก่อนจะดึงคนตัวสูงให้หันกลับมามองกันอีกครั้ง อนยูเลือกที่จะไม่สบตาคีย์ เพราะแน่นอนว่าเจ้าของดวงตาคมต้องมองทะลุออกทุกอย่าง แต่ไอ้อาการไม่ยอมสบตานี่ก็ทำให้คนหน้าสวยหงุดหงิดได้เช่นกัน

“พี่อนยู! เป็นอะไรก็บอกสิ ไม่พอใจอะไร...ผมทำอะไรให้หรือไง!?”

“.......”

“พี่คีย์~... อุ่ยย! พี่อนยูด้วยๆ รีบเปลี่ยนชุดนะฮะไปฉลองกัน”

ยังไม่ทันที่คีย์จะได้พูดอะไรต่อ แทมินก็เปิดประตูขัดบทสนทนาขึ้นมาเสียก่อน น้องพูดจบก็รีบเดินออกไปทันที เหมือนจะรู้สึกถึงรังสีหม่นๆแปลกๆ..

อนยูมองตามหลังแทมินไปจนน้องปิดประตูลงด้วยสีหน้าเรียบเฉย จนคีย์ต้องเขย่าแขนคนเป็นพี่เรียกสติให้กลับมาอีกครั้ง

“พี่อนยู...งอนอะไรผม?...บอกหน่อยสิ” ไม้แข็งไม่สำเร็จ ดูเหมือนก็ควรจะใช้ไม้อ่อนพูดจาเพราะๆล่ะมั้ง

“เฮ้ออ..”

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ พอจะทำให้ผมมีกำลังใจถามต่อแล้วล่ะ อย่างน้อยๆ ถ้าถอนหายใจออกมาแล้ว พี่อนยูคงไม่คิดจะเก็บมันไว้ให้หนักใจต่อไปอีกแน่ๆ

“ทำไมคีย์ทำอะไรไม่ปรึกษาพี่เลย”

“พี่พูดถึงเรื่องอะไร?”

อีกครั้งที่อนยูพ่นลมหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ เขาดูจะหงุดหงิดกับเรื่องนี้อย่างบอกไม่ถูกเลยจริงๆ คีย์ยังคงไม่รู้ตัวเองว่าเพราะสาเหตุไหน ที่ทำให้คนรักถึงกับต้องถอนหายใจทิ้งตั้งสองรอบติดๆกันแบบนี้

“โซโล่ของเราน่ะ”

“หืมม...My First Kiss ของผม.....ทำไมอ่ะ”

คนตัวเล็กได้แต่ยืนขมวดคิ้วจนแทบจะชิดติดกันเมื่อข้อสงสัยยังไม่กระจ่างพอ จนร่างสูงได้แต่ทิ้งตัวลงไปนั่งที่โซฟาอีกรอบ ก่อนจะยอมเปิดปากบอกว่าอะไร ถึงต้องมานั่งหน้ายุ่งอยู่แบบนี้

“ก็เลือกแทมิน...”

“อ้าวว...แทมินไม่ดีหรือ?? เหมาะสุดแล้วนะ ถ้าเป็นมินโฮหรือพี่จงฮยอนคงตลกตายเลย”

ยิ่งคิดตามยิ่งหน้าเครียดมากกว่าเดิม..นี่ถ้าเป็นมินโฮกับจงฮยอนอย่างที่เจ้าตัวบอกจริงๆเขาคงลุกขึ้นมาสั่งงดโซโล่คีย์แน่นอน! ถึงมันจะเป็นเรื่องหยุมหยิมแบบนี้ก็เถอะ แต่มันก็อดเซ็งไม่ได้นี่นา ถึงแม้แทมินจะรู้อะไรต่อมิอะไรก็ตาม แต่ผมก็ไม่ชอบอยู่ดีนี่! ที่คีย์จะต้องไปใกล้ชิดหรือ คลอเคลียกับใคร...ผมหวง!!

“หรือพี่อยากเป็นแทนแทมิน” ร่างบางกล่าวกลั้วหัวเราะแซวขำๆ แต่อนยูก็ยังคงนิ่งเช่นเดิม

“โธ่~~ พี่งอนอะไร”

“พี่ไม่ได้งอน”

“หน้าพี่ไม่งอนเลยเนอะ! มาหรี่ตามองผมแบบนี้ ปากเชิดจนจะติดจมูกแล่ว!”

มือบางเอื้อมมาแตะเบาๆที่กลีบปากบนของร่างสูงที่เกือบจะชิดจมูกอย่างที่คีย์ว่า ครั้งนี้ดีหน่อยที่อนยูไม่สะบัดหน้าหนี หรือเมินแบบตอนแรก ร่างบางจึงมีกำลังใจจะไขข้อสงสัยต่อ

“ถ้าไม่งอนแล้วเกิดอะไรขึ้น”

ร่างสูงชั่งใจอยู่สักพักว่าควรจะบอกดีไหม..มันจะดูเสียฟอร์มไปหรือเปล่า ถ้าจะบอกว่าอิจฉาแทมิน อยากใกล้ชิดคีย์ ไม่อยากให้ใครก็ตามเข้ามากอด เข้ามาแตะ ถึงแม้คนๆนั้นจะเป็นแทมินก็ตาม..อย่างน้อยๆแทมินก็เป็นเด็กผู้ชายนี่!! ขอเอาความคิดนี้ถูๆไถๆสนับสนุนความคิดของตัวเองไว้ก่อนล่ะ จะได้ไม่ดูไร้สาระเกินไป

“พี่หวง!”

“หวงผม..??”

“อื้ม”

“อย่าบอกนะ ว่าหวงผม...แม้กระทั่งกับแทมินน่ะ”

“อืออ” อนยูพยักหน้าให้ ก่อนจะสบตากับร่างบางตรงหน้าอย่างจริงจัง

“พี่งี่เง่าไปเอง..ช่างมันเถอะ” ร่างสูงบอกปัดๆ ก่อนจะรีบดันร่างบางให้เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า รู้สึกเหมือนเราสองคนจะทำให้คนอื่นเขารอกันจนหิวไส้กิ่วหมดแล้วล่ะมั้ง

คีย์ยังคงคิดทบทวนที่ร่างสูงพูดทิ้งไว้ อะไรพี่อนยูจะขี้หวงขนาดนั้น ปกติก็ไม่ได้เป็นแบบนี้เสียหน่อย ออกจะใจกว้างจะตาย แล้วเขาควรจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย ร่างบางเก็บข้าวของยัดใส่ลงไปในกระเป๋าพลางหาทางง้อคนขี้งอนไปด้วย เสื้อผ้าสปอนเซอร์ทั้งหมดถูกแขวนไว้ที่ราวรอการเคลื่อนย้ายเรียบร้อย เมื่อคีย์เดินเอาเสื้อยืดและกางเกงสีชมพูที่พึ่งเปลี่ยน ไปแขวนไว้ที่ราวอีกหนึ่งตัว

สายตาเฉี่ยวคมหันไปมองราวข้างๆกัน เสื้อผ้าพี่อนยูเมื่อกี๊ถูกแขวนไว้แล้วอย่างเรียบร้อย แสดงว่าคนตัวสูงคงเปลี่ยนชุดเสร็จก่อนและออกไปรอด้านนอกกับทุกคนแล้ว คีย์ได้แต่ถอนหายใจอย่างหาทางออกไม่ได้ ดูเหมือนจะงอนจริงๆจังๆ รอก็ไม่ยอมรอออกไปด้วยกัน ร่างบางยืนตัดพ้อคนรักในใจ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเสื้อสีชมพูแขนกุด กับกระโปรงสั้นสีแดงที่แทมินได้ใส่ตอนขึ้นไปร่วมแจมในโซโล่ของตัวเอง

ร่างบางลอบยิ้มให้กับความคิดของตัวเอง ก่อนจะรีบคว้าเอาชุดเจ้าปัญหานี้พับเก็บใส่กระเป๋าเป้ทันที

.

.

งานเลี้ยงฉลองเล็กๆถูกจัดขึ้นที่คลับด้านในของโรงแรมที่พักอยู่พอดี จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางไปๆมาๆ ทีมงานมากมายนั่งกระจายตัวอยู่บริเวณรอบๆงาน รวมถึงโปรดิวเซอร์และทีมแดนซ์เซอร์ ที่ถือเอางานนี้เป็นการพักผ่อนไปในตัว เสียงดนตรีคลอๆสบายหู พร้อมกับแก้วไวน์ในมือ เชื่อว่าทุกคนคงมีความสุขอย่างแน่นอน

แต่ก็คงมีใครบางคนที่เอาแต่นั่งกระดกเอาๆจนจงฮยอน ต้องปรามพี่ชายตัวดีที่อยู่ๆก็ฮึดอยากจะดื่มหนักๆขึ้นมา...คีย์ฝากฝังพี่อนยูมาให้เขาช่วยดูแล ในขณะที่ตัวเองรีบลากมือแทมินออกไปด้วยกันทันที กรรมเลยตกมาอยู่ที่ผมคนนี้นี่ล่ะ! แล้วมินโฮก็มัวแต่ไปหาของกิน ชิส์ ไม่มาช่วยกันเลย

“อีกแก้วๆ”

“พอเถอะพี่...ผมไม่อยากแบกพี่กลับห้องหรอกนะ....ตัวผมเล็กนิดเดียวเถอะ”

“อื้มมม อีกแก้วๆๆๆ”

จงฮยอนได้แต่ส่ายหน้าปลงๆ ก่อนจะหยิบแก้วเทน้ำเปล่ายื่นให้ คนเมายังไงก็เป็นได้แค่คนเมา รับน้ำเปล่าไปดื่มอั่กๆแถมยังเลียปากอย่างกับว่าเห็นเป็นโซจูอย่างนั้นแหละ ในขณะที่จงฮยอนกำลังค่อนขอดพี่ใหญ่อยู่ในใจ ไม่ทันไรมินโฮก็วิ่งกลับมา แถมยังชี้นิ้วให้หันกลับไปดูบนเวที

แสงไฟดิสโก้สว่างไปทั่ว ในขณะที่สปอร์ตไลท์สีชมพู และสีเหลืองกระพริบไปมา ไม่นานเสียงเพลงคุ้นหูที่ดังไปทั่วโลกของเลดี้กาก้าก็ดังขึ้น พร้อมใครบางคนที่ปรากฎตัวยืนหันหลังอยู่กลางเวที

สาวร่างบาง ผมบลอนด์สีทอง เข้ากับชุดสีชมพูและกระโปรงสีแดงสั้นที่โชว์ขายาวเรียวสวย นี่มองแค่ข้างหลัง ยังชวนให้ผู้ชายทุกคนสะดุดลมหายใจตัวเอง แล้วมีหรือที่คนคุ้นเคยจะไม่รู้ว่าเป็นใคร แทมินรีบวิ่งกลับมานั่งที่โต๊ะทันที ก่อนจะยักคิ้วทะเล้นๆให้มินโฮกับจงฮยอน ที่แอบสังเกตมองพี่ชายตัวดี ที่ดูเหมือนจะสร่างเมาไปถนัดตา

ร่างบางบนเวที หันกลับมาขยิบตาเป็นเชิงหยอกล้อให้กับทุกคนที่กำลังจับจ้องตัวเองอยู่ แทมินอดที่จะแอบหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อนึกถึงที่คีย์เล่าให้ฟัง...พี่อนยูจะมาหึงอะไรกับเด็กน้อยอย่างผมก็ไม่รู้

ขาเรียวยาวก้าวเดินไปเดินมาอยู่บนเวที ไม่ลืมที่จะโยกตัวเบาๆ ก่อนจะค่อยๆส่ายสะโพกไปตามจังหวะเพลง เรียกเสียงโห่ร้องจากผู้ชมด้านล่างมากมาย แขนยาวยกขึ้นกลางอากาศ แล้วเลื่อนลงลูบไล้มาที่ตัวเองอย่างช้าๆ มุมปากบางเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เสียจนคนที่นั่งมองอยู่ด้านล่างนั่งไม่ติดที่

“เฮ้ยพี่อนยู..จะไปไหน!” เป็นมินโฮที่ตกใจ อยู่ๆพี่ชายที่นั่งจ้องร่างบางบนเวทีตาไม่กระพริบ กระเด้งตัวลุกขึ้นมาตั้งท่าจะเดินไปด้านหน้า

“ไปพาคีย์กลับ”

“เฮ้ยย ไม่ได้ๆๆๆ รอก่อนซี่ๆๆเดี๋ยวคีย์ก็มา”

ร่างสูงยอมนั่งสงบจิตสงบใจสักพัก ไม่นานเพลงก็จบลงพร้อมด้วยเสียงปรบมือและเสียงเป่าปากแสดงความพอใจ...ดีนะที่วันนี้มีแต่พวกเรากันเอง ไม่อย่างนั้นเขาคงได้ลากคีย์ลงมาจากเวทีจริงๆแน่นอน

ร่างบางเดินก้าวเข้ามารวมกลุ่มด้วย จงฮยอนก็รีบยัดเยียดพี่ชายตัวดีคืนถึงมือกันเลยทีเดียว แต่ดูเหมือนอนยูจะตาค้างไปเมื่อขาวเรียวขาวที่โผล่พ้นกระโปรงสีแดงสั้นจงใจยกขึ้นนั่งไขว่ห้างก่อนจะรับแก้วเครื่องดื่มจากมินโฮขึ้นจิบพอแก้กระหาย

ร่างบางนั่งพูดคุยอะไรเรื่อยเปื่อยได้ไม่นาน ทว่าเสื้อแจ็คเก็ตสีเทาตัวใหญ่ถูกจับให้คลุมทับลงบนต้นขาขาวด้วยฝีมือของพี่ใหญ่ คีย์ได้แต่เงยหน้าขึ้นไปมอง ก่อนที่รอยยิ้มเล็กๆจะผุดขึ้นมา

“ถ้ายังไม่เปลี่ยนชุดก็นั่งดีดี” พูดจบคนฟอร์มเยอะก็รีบเดินออกไปทันที

คีย์มองหลังของอนยูที่เดินห่างออกไปด้านนอก ก่อนจะรีบลุกขึ้นและเดินตามออกมา ร่างบางยึดมือข้างหนึ่งของร่างสูงไว้ได้ แล้วดึงให้หันกลับมามองกันตรงๆ

“เลิกงอนผมได้แล้ว...อื้มมม”

ตั้งใจว่าจะมาง้อดีดี แต่ที่ไหนได้ ร่างบางถูกผลักให้ติดกำแพง มือหนาท้าวแขนกั้น ก่อนจะฉกจูบร้อนๆที่ร่างบางไม่ทันได้ตั้งตัว ลิ้นหนาตวัดเก็บเกี่ยวความหวานจนร่างบางในอ้อมกอดได้แต่หอบหายใจหนักๆ

“อ่า..อื้อ..เดี๋ยว”

เสียงหวานร้องห้ามทันควัน เมื่อฝ่ามือหนาเริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้ไปตามต้นขาเปลือยที่เลยขอบกระโปรงลงมา คีย์ดันตัวออกเล็กน้อยแต่ก็ยอมตามใจ ให้ร่างสูงได้จูบซับอยู่ที่ข้างแก้มจนพอใจ...ก่อนที่เสียงทุ้ม จะเอ่ยปากกระซิบติดชิดริมใบหูที่เห่อร้อน

“ขึ้นไปบนห้องกันนะครับ”

.

.

ปังง! สิ้นเสียงปิดประตู ร่างสูงดันคนตัวเล็กแนบหลังไปกับประตู ก่อนจะเข้าประชิดตัว ประกบปากร้อนๆอย่างกระหาย ปลายจมูกโด่งไซร้บริเวณลำคอขาวของร่างบางอย่างอดใจไม่อยู่ กลีบปากบางเจ่อช้ำ เคลือบวาวด้วยน้ำสีใส แต่ยิ่งสัมผัส ยิ่งหอมหวานจนอนยูต้องวกกลับมามอบจุมพิตอันร้อนแรงให้อีกครั้ง

“อือ...อย่า” ฝ่ามือหนาลูบไล้สัมผัสไปทั่วเรือนร่างบอบบาง

ร่างสูงดึงคนตัวเล็กให้ลงมานั่งที่เตียง ก่อนจะขึ้นคร่อมซุกไซร้ไปตามลำคอขาว แนบจูบไปกับผิวขาวเนียนละเอียด แต่กลับหยุดชะงักเมื่อปลายจมูกแตะโดนบริเวณหน้าอกที่นูนขึ้นมาของร่างบาง อนยูหัวเราะน้อยๆก่อนจะถอดเสื้อสีชมพูตัวนอกออกให้ แต่มือหนากลับซุกซนล้วงเข้าไปในเสื้อข้างในตัวบางจนเจอกับหน้าอกปลอมที่ร่างบางยัดไว้

“ถอดให้หน่อย อึดอัด” เสียงหวานเอ่ยพร้อมกับสายตาที่จงใจช้อนขึ้นมามอง

ไม่รอช้าร่างสูงจัดการถอดเสื้อยืดตัวเล็กและบราสีหวานให้หลุดไปอย่างง่ายดาย ใบหน้าคมก้มลงซุกหน้าท้องขาว ลิ้นร้อนๆถูกส่งให้หยอกล้อกับยอดอกสีสวยทั้งสองข้างจนแข็งสู้

“ถอด..ถอดกระโปรงด้วย..อื้อ”

ฝ่ามือหนายังคงตั้งใจแกล้งโดยการลูบเข้าไปใต้กระโปรงให้รู้สึกวูบวาบเล่น เมื่อกระโปรงมันแคบเกินกว่าจะขยับได้มาก กางเกงในตัวเล็กถูกร่นลงมาก่อน เมื่อมือใหญ่จงใจกอบกุมส่วนอ่อนไหวของร่างบางแล้วรูดขึ้นลงช้าๆ คีย์เหลือบตามองคนด้านบนที่จงใจแกล้ง ก่อนที่ฟันคมๆจะกัดเข้าที่ไหล่หนาจนเป็นรอย

“โอเคๆไม่แกล้งแล้วก็ได้”

อนยูถอดกระโปรงตัวจิ๋วออกให้ร่างบาง ร่างกายขาวเนียนกระจ่างแก่สายตายากที่จะเมิน กลิ่นกายคุ้นเคยชวนหลงใหลเรียกให้ร่างสูงรีบปลดเสื้อผ้าของตัวเองออกตาม ก่อนจะทาบทับลำตัวเปลือยเปล่าของตนเข้ากับร่างบาง

ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดก่อนจะแยกออกจากกันเมื่อขาเรียวถูกยกขึ้นพาดบ่า นิ้วเรียวถูกส่งเข้าไปเพื่อเปิดช่องทางด้านหลัง อนยูขยับนิ้วจนแน่ใจว่าร่างบางจะไม่เจ็บปวดเหมือนครั้งแรกๆที่ผ่านมาจึงถอนนิ้วออก ก่อนจะแทนที่ด้วยส่วนกลางลำตัวของตนเอง

“อ้ะ!”

“เจ็บหรือ?..”

“อื้อ..แต่ไม่เป็นไรๆ”

ร่างสูงดันตัวเองเข้าไปจนสุด ฝ่ามือหนาเกลี่ยปอยผมด้านหน้าออกให้อย่างเบามือก่อนจะมอบจูบอ่อนโยน เพื่อให้ร่างบางผ่อนคลายช่องทางด้านหลัง ร่างสูงขยับเข้าออกอย่างช้าๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ทันใจคนตัวเล็ก คีย์ดันอนยูให้หยุดก่อนจะขอพลิกตัวเองขึ้นมาอยู่ด้านบน

ร่างบางขย่มตัว พร้อมกับร่างสูงที่ยึดสะโพกเล็กไว้มั่น แขนเรียวโอบรอบคอร่างสูงไว้ ขณะที่ใบหน้าหวานกดจูบไปที่ปลายคางสาก

“เลิกงอน..อึก..ผมแล้วนะ”

“คราวหลังก็มาบอกกันก่อนสิ”

“พี่ขี้หวงเกินไปแล้ว”

ปลายจมูกรั้นแตะสัมผัสกันกับปลายจมูกของอนยู ก่อนที่ร่างสูงจะยกยิ้มให้และพลิกร่างบางกลับลงมานอนเช่นเดิม อนยูขยับแกนกายเข้าออก แต่ก็ไม่ลืมที่จะช่วยปรนเปรอส่วนอ่อนไหวด้านหน้าให้ร่างบาง

“อ้ะ...”

“เรียกชื่อพี่สิ”

“จิน.....กิ...อ่า”

เสียงหวานครางผสมปนเปกับเสียงหอบหายใจ จนร่างสูงจำต้องเร่งจังหวะ มือหนาชื้นเหงื่อขยับรูดแกนกายของร่างบาง จนคีย์บิดตัวเร่า แรงตอดรัดในช่องทางอุ่นร้อนนั่นแทบทำให้เขาคลั่งทุกครั้งไปจนร่างสูงต้องกระแทกกายเข้าออก เมื่อใกล้จะถึงปลายทาง

“อึก...คิบอม~”

ของเหลวขาวขุ่นเปรอะเต็มมือของร่างสูงพร้อมๆกับที่ถูกร่างสูงปลดปล่อยอยู่ภายใน อนยูค่อยๆถอดถอนแกนกายออกอย่างช้าๆ ฝ่ามือหนาลูบไปตามผมบลอนด์นุ่มมืออย่างหวงแหน

“ครั้งหน้าพี่หาโซโล่แบบที่คีย์มาร่วมกับพี่ได้ดีกว่า”

“ตลกแล้ว”

“จะได้ไม่ต้องคอยหวง”

คีย์ยู่ปากใส่อนยู ก่อนจะโดนคนเป็นพี่บีบจมูกกลับคืน เสียงหัวเราะ และรอยยิ้มถูกส่งให้แก่กันและกันอีกครั้ง อนยูโน้มหน้าลงดูดลงไปเบาๆที่กลีบปากบาง ก่อนจะกดย้ำซ้ำๆชิมความหอมหวาน...จนยากที่จะถอนออก

END

TALK

ไม่ได้ตั้งใจจะเขียน NC (หัวเราะ)

แต่พล๊อตมันสั้น ถ้าใส่ NC มันจะยาวขึ้นมาหน่อย

อ่านกันแก้เครียดแล้วกันเนอะ ไร้ซึ่งสาระสุดๆ ฮ่าๆๆ

เพราะก็แต่งแก้เครียดเหมือนกัน

เด๋วเรามาดูกันว่าเด็กๆจะไปประเทศไหนอีก เด๋วจิเขียนให้หมดเลย

ใครยังไม่ได้อ่าน เจแปน กรุณากลับไปอ่าน ฮ่าาาาาา

อิโจววว